maulan ng panahon na iyon. cleaners ang aming grupo ng hapon na yun, at bilang cleaners kailngan namin lisnisin ang loob ng silid aralan pagkatapos ng klase. at dahil ako ang lider bago ako umuwi e sinigurado ka muna na maayos ang lahat, wala naman ako kasabay umuwi nun dahil parang sinakluban ako ng langit at lupa mukhang ang lahat ng aking mga kaklase ay nagmamadaling umuwi sa di ko malaman na dahilan. ang alam ko lang gustong umuwi ng maaga at mag madali umuwi dahil birthday ko ng araw na yun.
di naman sinabi ng nanay ko na imbitahin ko mga kaklase ko ng araw na yun, pero sinabi nya ay may konting salosalo pag uwi ko. di ko narin naman sila talaga kailngan imbitahin kasi parang wala naman gustong pumunta dahil nagmamadaling umuwi ang lahat.
sa wakas.. may ilang minuto din bago ko narating ang bahay, exsyted na kong makapasok ng gate para makuha ang regalo ng aking nanay at tatay..bago kayang damit? laruan? sapatos?..
pagpasok ko ng bahay, bumulaga sakin ang isang sopresa.. nandun ang lahat ng aking kaklase maging ang mga guro. ang daming lobo. may masarap na handa. ang daming regalo! may palayok na nakasabit at paagaw para sa mga palaro.
sinalubong ako ng aking ina, na may dalang damit at pinasuot sakin. BAGO! dali dali akong nagbihis at tumakbo sa garahe.sinimulan ang pagkanta ng happy birthday and pag wish hanggang sa kainan sa palaro. natapos ang araw na sobrang saya. bago ko matulog binuksan ko ang lahat ng regalo ang daming laruan at damit. pero ang pinakamaganda?? isang bisikleta! galing kay mama at papa.
ng gabing iyon.. hinalikan ko sila at nagpasalamat. sobrang saya ng araw na yun..ang aking pitong taon!
pero hindi na naulit yun..dumaan ang maraming taon.. 8,9,10,11.. wala ng supresa.walang kaibigan kaklase walang regalo..pero patuloy pa rin akong umasa pero wala. hanggang sa napagod na ko. ayoko na ng kahit anong supresa. paasa lang yan. ayoko na ng birthday. kasi tuwing birthday ko nagaaway lang nanay at tatay ko kasi mga lasingero lang ang bisita ng tatay ko dala ang alak hindi ko naman mapakinabangan.
dumaan pa ang maraming taon.lalong naging malupit ang tadhana nagkasakit ng malubha ang aking ama. dahilan na lalong halos makalimutan na ang aking kaarawan..
ako nalang ang nag
di naman sinabi ng nanay ko na imbitahin ko mga kaklase ko ng araw na yun, pero sinabi nya ay may konting salosalo pag uwi ko. di ko narin naman sila talaga kailngan imbitahin kasi parang wala naman gustong pumunta dahil nagmamadaling umuwi ang lahat.
sa wakas.. may ilang minuto din bago ko narating ang bahay, exsyted na kong makapasok ng gate para makuha ang regalo ng aking nanay at tatay..bago kayang damit? laruan? sapatos?..
pagpasok ko ng bahay, bumulaga sakin ang isang sopresa.. nandun ang lahat ng aking kaklase maging ang mga guro. ang daming lobo. may masarap na handa. ang daming regalo! may palayok na nakasabit at paagaw para sa mga palaro.
sinalubong ako ng aking ina, na may dalang damit at pinasuot sakin. BAGO! dali dali akong nagbihis at tumakbo sa garahe.sinimulan ang pagkanta ng happy birthday and pag wish hanggang sa kainan sa palaro. natapos ang araw na sobrang saya. bago ko matulog binuksan ko ang lahat ng regalo ang daming laruan at damit. pero ang pinakamaganda?? isang bisikleta! galing kay mama at papa.
ng gabing iyon.. hinalikan ko sila at nagpasalamat. sobrang saya ng araw na yun..ang aking pitong taon!
pero hindi na naulit yun..dumaan ang maraming taon.. 8,9,10,11.. wala ng supresa.walang kaibigan kaklase walang regalo..pero patuloy pa rin akong umasa pero wala. hanggang sa napagod na ko. ayoko na ng kahit anong supresa. paasa lang yan. ayoko na ng birthday. kasi tuwing birthday ko nagaaway lang nanay at tatay ko kasi mga lasingero lang ang bisita ng tatay ko dala ang alak hindi ko naman mapakinabangan.
dumaan pa ang maraming taon.lalong naging malupit ang tadhana nagkasakit ng malubha ang aking ama. dahilan na lalong halos makalimutan na ang aking kaarawan..
ako nalang ang nag
Comments
Post a Comment
dahil binasa mo..makikokak ka..:)