KwEnToNG PaLaKa...

bente singko!! ika 25 nanaman pala.. naalala ko pa nuon nung sinabi mo sakin na mahal na mahal mo ko, tandang tanda ko pa abril 25 mga bandang tanghali nun, mainit nakahiga tayo pareho nanunuod ng tv, alam mong mahal kita pero di ko alam kung pareho sa tibok ng puso ko ang tibok ng puso mo..pero ng araw na yun. binulong mo sakin sa gitna ng Mr. chips at softdrinks.. I LOVE YOU.. so sa sinabi mong yan naganap na ang tinakda.. naging tayo na.. naging espesyal ang 25 para satin, kada 25 ng buwan ginagawa kong espesyal ang araw para satin.. pero lumipas ang maraming 25 una ay masaya at espesyal.. habang tumatagal ay nawawalan na ng saysay. hanggang sa isang araw nakita ko ang sarili ko na ako nalang pala ang naghihintay sa araw na to sa 25. ang dating espesyal sating dalawa ay sakin nalang. ibang araw na ang espesyal sayo.. una ay masakit pero ngayon?? wala na. namanhid na.

naka 3 sunod na sunod na yosi na ko. di ko alam bakit sobrang kailangan ko to. alam kong wala naman ako mapapala sakanya pero tinutulungan nya ko mag isip. bakit kasi ganun kahirap ang magmahal at masaktan.bakit kahit pilitin ko maging okey di parin pala.akala ko handa na ko magmahal ng iba pero bakit konting mali lang sumusuko na ko agad. alam ko na ang sagot. di pa pala ko handa. handa na masaktan, mapagod, natatakot na ko magtiwala agad. siguro ganito ang pakiramdam ng lahat ng tao na nasaktan at nabigo ng sobra. natrauma. naisip ko bakit kasi kailngan pa na magmahal. bakit kailngan humanap ng kapareha kung nabuhay tayo ng magisa.nabuhay ako na magisa pero bakit oras oras ay naghahanap ako ng kalinga.. aaminin ko. nasasaktan ako ng sobra. sobra sobra sa maraming dahilan. nasasaktan ako kasi nakasakit ako,. iniwan sa di ko malaman ang dahilan. ano nga ba talaga ang dahilan? bakit di masagot ng sigarilyo na hawak ko ko kung bakit? siguro ay alam ko naman talaga ang dahilan ayaw ko...

sa paglalakbay nagsimula.. sa paglalakbay din nagtapos.. sa gitna ng ulan.. basang basang tinatahak ko ang daan pauwi samin..paano nga bang narito ako ngayon? paanong sobrang sakit ang dinadanas na halos mamanhid ang buo kong katawan. patawad. yan lang ang aking nasa isip ng mga oras na yun.patawad sa taong nasaktan ko.paano nga ba nagsimula ang isang mahabang paglalakbay na to.. isang pagkikita kasama ang mga kaibigan mula sa blog world. naimbitahan lang naman ako, at dahil kailngan ko din lumabas saking comfort zone dahil matagal tagal ko na din tinali ang sarili ko sa aking nabigong pag ibig. cavite..mula ortigas nakarating ako ng bigla sa cavite, wala kong idea kung ano naghihintay sakin dun.naging mahaba ang byahe..matrapik..maulan ramdam ko ang lamig..kamuntik maligaw.pero nakarating rin. pag pasok ko palang ng pinto ay isang yakap ang aking natanggap mula sa isang kaibigan. gaya nang sabi ko lahat sila ay sa cyberworld ko lang kilala at unang beses ko palang sila ma...

sa tuwing nkakahanap ako ng daan palayo nadadapa lang ako..

last night we went to "IRANI AND TEA" with my team we all went on a iranian restaurant that was referred to us.. actually there clossing time is 12am but since we advised them that were going there they are more than happy to wait for us.. they are located at araneta g. avenue qc infront of so-en.. i didnt get a picture of there store sign vus its raining hard outside. mukha naman siguro kong tanga kapag nagpictur ako sa gitna ng ulan.. anyway.. PETER is the name of the owner..he is very kind and jolly.. and soooo handsome i dont have any picture also nahiya ako bigla ang gwapi nya kasi. seriously! inside of the resto...                                               i so love the place.. small but cozy.. and heres the menu...

takbuhan kapag may problema kapag ramdam ko ako'y magisa kapag gusto kong umiyak at tumawa laging andyan sila sapat naman akong sila lang ang kasama basta andyan sila ako'y nakakapagpahinga besfriend kong tawagin

sa bawat buka ng bibig.alam ang nais ipahiwatig. ingat lang baka kainin ka ng sarili mong pagkaganid.wag mo nang patulan kaibigan pagkat ikay mas angat sa narating mo pa lamang ay wala ng binatbat. hayaan mo nalang syang sumikat sa sarili nyang aklat na sya mismo ang sumulat.tutal ayaw naman nyang paawat.hintayin ko ang lathala.iaalay mo sakin ang unang pahina ng akoy matuwa sa fiction mong akda. ツ Published with Blogger-droid v2.0.9

naglalakad ako sa ilalim ng araw.. pero bakit madilim?! wala akong makita. di naman ako bulag, pero para atang nabulag na ko ng kapalaran. ramdam ko ang init ng tindi ng sikat ng araw..dama nang bawat tipyas ng aking balahibo sa aking balat. nakakasunog.pero bakit wala akong makita? ako nga bay talagang bulag na? sinubukan kong tumakbo, ang dami kong nabangga, kung ano ano, kung sino sino, wala man lang nag nais tumulong sa ilang beses kong pagkadapa. tumayo ako muli, ngumiti. tinanggap na ako'y wala ng makita. sumayaw , kumanta, tumawa, naglaro. naglaro sa pitik ng sandali.may nakapansin naman sakin, nakipaglaro, nakisayaw, nakikanta, at nakitawa. dun naramdaman ng aking puso na ako'y muling sumaya. biglang nagliwanag ang aking mata, naaninag ko kung sino sya.. maputi, makinis, ang aliwalas ng kanyang mukha.. ang sarap titigan. naitanong ko bigla.. ''nasan po ako?'' ''kapatid.. tapos na ang paghihirap nasa langit kana''..ang tugon...

kelan kaya mauulit mga yakap na mahihigpit kelan kaya mauulit mga halik na di pilit palagay koy ang tagal ko ng naghihintay sa pagkakataong sakin araw araw pumapatay masasabi kong pagod nako pero ayaw sumuko ng puso ko nilalalamon na ko ng sakit ng paghihintay habang ikay masaya sa ibang kamay hanggang kelan kaya ako aasa sana ay sabihin mo na hanggang kelan maghihintay pakiramdam koy puso koy unti unting tumatamlay nababalot na ng sakit at poot wala kong makitang tamang gamot hanggang kelan ako aasa.. na maulit ang yakap na mahihigpit ang mga halik na di pilit hanggang kelan.. tangi kong pagibig..

Ang dami kong gustong sabihin, as in, pero di ko masimulan gusto kong maging maikli lang ang pagtatapos..haaayy. Sige ganito nalang.. sorry sa lahat ng naapektuhan, lalo na sayo..i know u read this blog.. wala naman na dapat siguro akong ipaliwanag pa..sinabi na lahat ng blog ko, di ko man akalain na matatagpuan mo ang site ko, pero siguro nga everything happens for a reason..sorry sa mga barkada mo na naapektuhan din, pero sana wag nyo syang I judge agad..& may rason din siguro sya sa lahat ng bagay. At siguro masasagot nya din kayo in time. okey lang magalit kayo sakin, u can say anything like, “beautiful monster” its fine.. pero sana maging balance kayo sa sitwasyon kahit hindi na sakin, kahit sa kanya nalang..sobrang vinavalue nya ang friendship nyo..more than anything else..at mahal na mahal nya kayo.. So ayun lang..i apologize for this shit.nagsulat lang ako para may outlet sa lahat I didn’t meant to hurt someone. Im not perfect.  paalam, palaka..

collide... paulitlit ulit ko ng pinapatugtog tong kantang to ngayong araw, ayaw kong magpakasenti sa unang post ko pagkatapos ng mahabang panahon na pananamihik,pero wala naman akong masayang maisusulat.. ang dami kong gustong ikwento, mga naganap dito sa dubai simula ng dumating ako, pero sigurosaka na yun, masyadong maraming nangyari, masaya, malungkot, magulo, ang importante ngayon nageenjoy ako sa trabaho ko, as in!  pero mabalik ako sa kanta.. "collide" na ngangarap ako na someday, maybe after 2 or 3 years pag balik ko ng pinas, sana tayo uli..yan lang nasa isip ko, alam ko ngayon masaya kana sa kung ano man or sino mang bago mo.. 

naglalakad ako sa madilim na daan,nangangapa.. ilang beses na kong nadapa nabangga, nasugatan, pero pinipilit kong bumangon at magpatuloy sa paglakad na animoy naka piring at nakagapos sa lahat ng alaala mo.. oo ikaw parin na sa bawat pag bangon ko umaasa ako na baka marating ko ang dulo ng mapaglarong dilim na to, at muling makita at mapag masdan ang liwanag na dala mo.. na alam kong sa huli,anumang sugat at sakit ay maghihilom sa bawat haplos mo.. oo.. patuloy akong umaasa. umaasa sayo..